Forum Achter de Regenboog      Heb jij iets meegemaakt over verlies en rouw? Is er iemand bij je dood gegaan? Op dit forum vind je anderen die ook zoiets hebben meegemaakt!

Help Zoeken Gebruikerslijst Groepen Fotoboek  - Registreer  - Instellingen  - Brievenbus  - Inloggen M´n 1e berichtje hier Ga naar Pagina 1, 2  Volgende        Beginpagina Forums > Jongeren (17+) Vorige onderwerp :: Volgende onderwerp     A Al meer dan 40 berichtjes geschreven Aangemeld: 24-12-2009 Berichten: 43 Woonplaats: Groningen Geplaatst: 24 Dec 2009 20:00   Onderwerp: M´n 1e berichtje hier Hey mensen, Dit is mijn eerste berichtje hier. De website aanbevolen gekrgen door de huisarts. Normaal gesproken ben ik niet zo van forums en aan Jan en alleman m´n problemen te vertellen, maar ach, ik dacht ik geef het een kans. In mei 2007 is er bij mijn moeder longkanker geconstateerd. mijn zusje zat net in haar vwo-examens en ik zelf zat net in de soort van examentijd voor de hotelschool. Ontzettend slechte timing natuurlijk.. maar goed het was niet anders. Artsen zeiden dat het goed was dat ze waarschijnlijk een uitzaaiing in haar hals had, dan konden ze precies zien om wat voor soort het ging. Bleek dus uiteindelijk snelgroeiende vorm van longkanker waar ook uitzaaiingen in hersenen bij hoorden. Die had ze toen gelukkig nog niet. De meeste mensen met deze vorm van kanker overleefden ongeveer 2 jaar. Ja en als je dat hoort is het net of de grond onder je voeten vandaan slaat. Ik dacht direct ik kan m'n moeder nog niet missen over 2 jaar. Maar ht gekke was dat m'n moeder er zo rustig onder bleef. Ze was de sterkste van ons allemaal. Terwijl wij ons allemaal ontzettend druk liepen te maken. Ja en toen begon de hele periode van ziekenhuizen, chemo;s en bestralingen. Ik heb mijn moeder in 2 jaar tijd van sterke, zelfstandige vrouw zien veranderen in een hoopje mens die niet eens meer zelfstandig naar het toilet kon, omdat ze zo zwak was dt ze door haar benen zakte. En dat is zo verrekte moeilijk. 11 maart afgelopen jaar is ze overleden. Je leeft er naar toe dat het kan gebeuren, maar toch kwam het nog als een donderslag bij heldere hemel. Dinsdag word ze nog ingepland voor een operatie op woensdag voor een sonde, woensdag ochtend half 6 krijg je telefoon dat je zo snel mogelijk naar het ziekenhuis moet omdat ze hard achteruit gaat en om half 11 's ochtends is ze er niet meer... De tijd daarna heb ik in een roes meegemaakt. Zelfs de crematie kan ik me niets meer van herrineren, alleen dat er een zee aan bloemen in de kamer stond waar ze opgebaard lag. 2 week na de crematie weer aan het werk te gaan omdat alles door zou moeten gaan. En voornamelijk om er niet aan hoeven te denken. We zijn nu 9 maanden verder en ik kom mezelf vreselijk hard tegen nu. Er is een heleboel gebeurt in die 9 maanden en ik moet eerlijk zijn, momenteel zie ik door de bomen het bos niet meer. Ik moet continu aan haar denken en ik mis haar zoo ontzettend erg!! Ik snap dat dat heel normaal is maar ik wou maar dat dat verschrikkelijke rotgevoel over ging. Anyway dit berichtje is veel langer geworden dan de bedoeling was maar het lucht wel op om erover te schrijven. Groetjes A. _________________ Wie in de herinnering blijft leven Van hen die hem lief is Is niet gestorven Maar slechts op een verre reis Dood zijn zij die worden vergeten... Naar boven     melis Al meer dan 50 berichtjes geschreven Aangemeld: 23-12-2009 Berichten: 238 Woonplaats: heerhugowaard Geplaatst: 24 Dec 2009 21:21   Onderwerp: mooi geschreven schrijven lucht inderdaad op mijn moeder is deze zomer overleden aan een hersenbloeding en een zware hersen infarct ik die naar het 3de jaar op de middelbare school ging en me zusjes die net naar de middelbare ging ze had het allemaal graag willen meemaken. veel sterkte met het verwerken van je moeder en laat het een mooi plekje geven in je hart en gedachten groetjes melissa _________________ zo ver weg maar tog ook zo dichtbij, diep in mijn hart daar zit jij Naar boven     Sammie Al meer dan 50 berichtjes geschreven Aangemeld: 22-1-2005 Berichten: 1939 Woonplaats: In Noord-Brabant Geplaatst: 24 Dec 2009 23:55   Onderwerp: Hoi! Als je je hart lucht kost dat al snel meer woorden dan je van tevoren in gedachten had... Hopenlijk ben je opgelucht dat je hier even je ei kwijt kon. Je zegt dat je jezelf na 9 maanden tegenkomt... Is dit vreemd??? Je mist je moeder! Ik hoop dat je hier troost vind, of antwoord op je vragen... X Sam _________________ Ik kan niet slapen zonder te dromen, maar al mijn dromen, die nam je mee... En zonder mij iets uit te leggen liet jij me achter... Met te veel vragen, hier heel alleen... Naar boven     A Al meer dan 40 berichtjes geschreven Aangemeld: 24-12-2009 Berichten: 43 Woonplaats: Groningen Geplaatst: 26 Dec 2009 22:06   Onderwerp: Hey! Ja het lucht inderdaad enorm op. Loop sinds begin van deze maand ook bij een psycholoog. Stond hier eerst wat huiverig tegenover omdat ik een vorige keer met een psycholoog er niet echt veel aan gehad heb. Deze vrouw kan ik gelukkig goed mee praten. Er komen ook andere dingen naar voren nu waar ik al een tijd niet meer aan gedacht heb. En dat is best fijn dat ik er nu gewoon over kan praten zonder me verdrietig te voelen over die dingen. En wat betreft het mezelf tegenkomen. Tuurlijk is dat normaal, en helemaal omdat er in die 9 maanden zo ontzettend veel gebeurt is in m´n familie ook. Dat is alleen iets waar ik momenteel nog heel moeilijk over praat omdat ik zelf nog niet uit ben wat ik ervan vind zeg maar. Wat ik wel erg fijn vind is dat ik toch tegen m´n vader uitgesproken heb dat ik wel graag een klein urntje wilde, ook al wilde hij er liever niets van weten. Ben blij dat ik het toch gedaan heb, ik heb sinds twee weken een beetje as van m´n moeder in een urntje. Het geeft me toch het gevoel dat ze nog bij me is. Tuurlijk zit ze voor altijd in m´n hart, maar dit geeft toch een soort gevoel van rust. Waarschijnlijk zal ik nog vaak berichtjes plaatsen hier, ook al voel ik me na het schrijven ervan verdrietig en onrustig, toch lucht het uiteindelijk enorm op en ik moet het gewoon kwijt anders gaat het bergafwaarts. Ik ben allang blij dat ik het nu kan inzien wanneer het weer slechter gaat. Inmiddels weer een vrij lang bericht ipv een korte reactie haha. _________________ Wie in de herinnering blijft leven Van hen die hem lief is Is niet gestorven Maar slechts op een verre reis Dood zijn zij die worden vergeten... Naar boven     Fiederelse Al meer dan 50 berichtjes geschreven Aangemeld: 24-7-2007 Berichten: 4676 Woonplaats: Emmen Geplaatst: 27 Dec 2009 14:05   Onderwerp: Hey, Welkom op het forum. ik vond het in het begin ook beetje raar. Maar het lucht op en mensen begrijpen elkaar hier. Ik hoop datje je vragen kwijt kan, en antwoorden vind die je zoekt. Mijn moeder is ook overleden. Ik was toen 18.. Heel veel sterkte. Liefs, Else _________________ De schaduw van de dood raakt jou niet aan. Jij leeft, in deze regels vastgelegd. Zolang men ademt, ogen zullen lezen, Zo lang zal dit bestaan jouw leven wezen Teksten, gedachten, gevoelens voor jou <3 Door mij © Naar boven     A Al meer dan 40 berichtjes geschreven Aangemeld: 24-12-2009 Berichten: 43 Woonplaats: Groningen Geplaatst: 27 Dec 2009 14:32   Onderwerp: Hey. Bedankt voor de reactie. Jij ook veel sterkte nog. Ik heb de laatste paar dagen wat rondgesurft hier en ik sta er echt versteld van hoeveel jongeren eigenlijk een dierbare verliezen. Ik heb het erg moeilijk gehad en nog steeds nu met de feestdagen. Eerste x zonder m'n moeder, terwijl zij altijd degene was die iedereen thuis wou hebben. Nu waren we met eten met m'n oom, vader ik. M'n zusje was met haar vriend tegen 4 uur naar zijn huis gegaan. M'n broer is ook niet geweest met z'n gezin, niet eens een belletje terwijl ze een paar huizen verderop wonen. Maar goed zal ook weer met de hele situatie te maken hebben. Waar ik zelf mee zit is dat m'n vader ongeveer 5 maanden nadat m'n moeder overleden is een nieuwe vriend heeft. Sowieso een heel andere situatie maar ik vind het zoo snel allemaal. Ik heb het hier ook met hem over gehad en hij ziet haar ziekteperiode van 2 jaar ook al als een soort afscheidsfase. En het is echt niet zo dat hij niet heel veel van haar gehouden heeft, maar het is wel heel raar ineens voor ons. Alsof er nog niet genoeg gebeurd is, je hele leven staat al op z'n kop en dan krijg je ook nog dit soort dingen te verwerken. Ik ben gewoon zoo in de war momenteel dat ik gewoon niet meer weet wat ik met mezelf aan moet. En ik kan gelukkig bij genoeg mensen terecht, maar ik weet gewoon niet hoe ik het moet verwoorden. Dat is ook een reden waarom ik me hier ingeschreven heb, Je kan je verhaal typen en dt is zoveel makkelijker dan het te verwoorden. Anyway ik zou blij zijn als 2 januaari is.... _________________ Wie in de herinnering blijft leven Van hen die hem lief is Is niet gestorven Maar slechts op een verre reis Dood zijn zij die worden vergeten... Naar boven     Fiederelse Al meer dan 50 berichtjes geschreven Aangemeld: 24-7-2007 Berichten: 4676 Woonplaats: Emmen Geplaatst: 27 Dec 2009 18:52   Onderwerp: December maand is altijd vervelend :S Ik zou willen zeggen dat het beter word, maar dat word het eigenlijk niet. Je went er eerder aan. Feestdagen zonder mam zijn hier ook een ramp. Mijn moeder heeft 25 jaar lang het hele gezinsleven geregeld, en als dat (in mijn geval) ploseling ophoud,, is het vreselijk moeilijk om de draad weer op te pakken. Ondertussen zijn we gewoon verder gegaan,, dat is het enige wat je kan doen. Probeer goed met je vader te communiceren. Praten over hoe je je voelt, wat je van die nieuwe vriendin vind.. etc Dat heeft bij mij ook erg geholpen, Want het zal voor hem ook niet heel makkelijk zijn hoor! onderschat dat niet Ik hoop, dat je ondanks alles toch een leuke jaarwisseling kan hebben, Ga je nog iets doen of ben je lekker thuis? Liefs! _________________ De schaduw van de dood raakt jou niet aan. Jij leeft, in deze regels vastgelegd. Zolang men ademt, ogen zullen lezen, Zo lang zal dit bestaan jouw leven wezen Teksten, gedachten, gevoelens voor jou <3 Door mij © Naar boven     A Al meer dan 40 berichtjes geschreven Aangemeld: 24-12-2009 Berichten: 43 Woonplaats: Groningen Geplaatst: 27 Dec 2009 19:56   Onderwerp: Ja precies. Wij hebben er nog naar toe kunnen leven dat ze er niet meer zou zijn. Dat is voor jullie helemaal moeilijk geweest natuurlijk. Om zo plotseling je moeder te verliezen. Had ook al wel verwacht dat het moeilijk zou zijn. Dat is hetzelfde dat we al zo´n 7 a 8 maanden kaartjes in huis hadden voor Nick en Simon in april. Daar keek ze zoo naar uit. Daar wilde ze zo graag heen, en een maand voor die tijd komt ze te overlijden. Ja en wat doen je dan? Ga je nog wel of ga je niet meer. Naja wij zijn wel heengegaan maar wel met dubbele gevoelens. En je kunt er de klok op gelijk zetten dat ze ook Vaarwel Verleden zouden zingen, en die is op haar crematie gedraaid. Dus enorm moeilijk natuurlijk. Maar ik vond het het wel waard. Juist omdat ze zo graag heen had gewild. En ik ben enorm blij dat ze nog bij m'n diploma uitreiking geweest is in januari. Maar goed ik kan nu gelukkig ook weer een beetje aan dat soort dingen denken en niet alleen aan de moeilijke herinneringen in haar ziekteperiode. Ja en m'n vader kan ik wel mee praten alleen heb soms het gevoel dat ie geen woord hoord van wat ik zeg. Ook niet altijd hoor zo heeft ie bijvoorbeeld wel geluisterd toen ik zei dat ik liever niet had dat z'n vriend hier kwam met Kerst. Niet om hem, maar het is al moeilijk genoeg de 1e kerst zo, en is er zoveel veranderd en gebeurt dat ik ook wel ff rust wil. En dat is misschien egoïstisch want hij is gek op hem, maar ik trek dat niet en gelukkig zag m'n vader dat ook. Maar goed we komen er wel doorheen.. Weet nog niet zeker wat ik met de jaarwisseling ga doen, of naar m'n broer en schoonzus of naar m'n zusje en haar vriend z'n familie, maar we maken der wel wat leuks van. Ga jij nog wat doen? _________________ Wie in de herinnering blijft leven Van hen die hem lief is Is niet gestorven Maar slechts op een verre reis Dood zijn zij die worden vergeten... Naar boven     Katherina Al meer dan 50 berichtjes geschreven Aangemeld: 1-12-2007 Berichten: 1084 Woonplaats: België Geplaatst: 30 Dec 2009 1:01   Onderwerp: Hey A, Ik wil gewoon even zeggen dat ik ongeveer hetzelfde heb meegemaakt met mijn moeder, de kanker, het ziekteproces,... Het moeilijkste is inderdaad om je eigen moeder zo te zien "aftakelen", maar dan heb ik toch, iets meer vrede met haar dood (voor haar dan toch), aangezien het voor haar dan het beste was- geen pijn meer, rust en hopelijk gelukkig.. Maar dan begint voor ons allemaal het moeilijkste, leven zonder haar.. De beelden van hoe ze was tijdens haar ziekte blijven me achtervolgen, maar beetje bij beetje gaan we haar zeker weer herinneren als de sterke vrouw die alles gedaan heeft om bij ons te blijven. De pure liefde van een moeder voor haar kinderen/gezin. Je vraagt je bij alles af wat ze zou zeggen, wat ze zou doen, zou ze trots zijn? Maar dat zou ze zeker zijn Dat rotgevoel zal uiteindelijk wel veel verminderen, maar je moet het tijd geven, veel tijd. En zeker niet weglopen van de problemen, maar praten... Ik wens je nog heel veel sterkte en succes, en zeker in deze dagen... Als je verder wil praten ofzo, je mag me altijd pb-en Heel veel liefs! _________________ Every day I live without you, is a day I live for you! Mams R.I.P: 14-04-O7 10.10h Naar boven     Fiederelse Al meer dan 50 berichtjes geschreven Aangemeld: 24-7-2007 Berichten: 4676 Woonplaats: Emmen Geplaatst: 30 Dec 2009 18:04   Onderwerp: A schreef: Ga jij nog wat doen? Ik geef dit jaar een feestje =) Hoop stressen en regelen.. Maar ik heb er zin in @ kirsten, mooi gezegt! _________________ De schaduw van de dood raakt jou niet aan. Jij leeft, in deze regels vastgelegd. Zolang men ademt, ogen zullen lezen, Zo lang zal dit bestaan jouw leven wezen Teksten, gedachten, gevoelens voor jou <3 Door mij © Naar boven     kemw Al meer dan 10 berichtjes geschreven Aangemeld: 10-12-2009 Berichten: 11 Woonplaats: Dordt Geplaatst: 6 Jan 2010 18:09   Onderwerp: Lieve A, Goed van je dat je hier je verhaal hebt opgeschreven. Wat vreselijk dat je dit heb mee moeten maken, en ook voor de rest van het gezin en natuurlijk voor je moeder. En dat je het nog steeds meemaakt om niet te vergeten. Vaak is het opschrijven van het verhaal en erkenning van anderen belangrijk voor het verwerkings 'proces' zoals ze dat zo hatelijk noemen. Al is dit voor iedereen weer anders natuurlijk. En kan het behoorlijk confronterend zijn voor je om alles weer op te schrijven. Voor mij gaf dit een stukje rust, nadat ik die grens uiteindelijk was overgestapt. Ik dacht en dat gevoel heb ik soms nog steeds, dat ik de enige was die het echt begrijpt en die de pijn voelt op deze manier. Het gevoel dat je er alleen voor staat, maar toch weer niet omdat iedereen zegt dat ze er voor je zijn en dat ook echt proberen, is irritant, zoals ik dat ken. Maar sinds ik mijn hele verhaal op heb geschreven over de ziekteperiode en dood van mijn vader, september 2009, kon ik beginnen met het realiseren van die rare, vage en vreselijke periode. Niet accepteren, zoals velen al van je beginnen te verwachten, daar heeft iedereen z'n eigen tijd voor nodig. Neem die tijd ook. Ik heb van een meisje waar ik vroeger mee omging, die haar vader 7jaar geleden heeft verloren, te horen gekregen dat het gemis, en het gevoel daarbij nooit ophoudt, maar wel verzacht en omzet in mooie herinneringen. Ooit, als t voor jou die tijd is. Nu is het misschien nog te kort geleden. De wereld om je heen gaat maar door, en jij voelt de pijn steeds sterker. Dat komt door het besef. Het klinkt hard, maar beseffen wat er is gebeurt is belangrijk voor het verdere proces. Door het voluit te schrijven, kwamen er weer heel veel dingen terug. Zo hard was dat, zo down werd ik ervan. Maar toen ik daar 2 weken aan had gedacht, zette het zich om in bepaalde herinneringen over mn vader, mooie. Ik had 'r echt wat aan. Natuurlijk waren sinterklaas, kerst & oud en nieuw moeilijk, raar, als een lege plek, maar geef jezelf alsjeblieft de tijd om te beseffen en t uiteindelijk verwerken. Zonder dat anderen jou dit opleggen. Ik hoop dat je r wat aanhebt. Zelf vind ik het moeilijk om dingen van anderen aan te nemen, maar over dit, ben ik blij dat ik hiet terrecht ben gekomen. Ik hoop voor jou hetzelfde. Blijf van je afschrijven, heel veel sterkte meid! groetjes Kathleen _________________ How I wish, How I wish you were here now... Naar boven     A Al meer dan 40 berichtjes geschreven Aangemeld: 24-12-2009 Berichten: 43 Woonplaats: Groningen Geplaatst: 24 Jan 2010 20:55   Onderwerp: Hey, Tijdje geleden dat ik hier geweest ben. Ik ben vanmiddag dus compleet ingestort. Het was erg moeilijk en confronterend. Was bij iemand op visite en kwamen dus aan de praat over m´n moeder, m´n vader en m´n beste vriendinnetje. Er is een heleboel gaande en zo over m´n moeder te praten was erg moeilijk. Het zat er al een hele tijd aan te komen, was een btje op het einde van m´n Latijn zeg maar. En toen werd het allemaal te veel. Ik voel me ook zwaar klote nu. Loop de hele tijd te huilen en weet niet goed wat te doen. Weet ook niet zo goed wat ik tegen m´n zusje moet zeggen, die maakt zich ook enorm zorgen. Ik zie het gewoon allemaal niet meer zitten. Het is net of nu pas het besef is gekomen dat m´n moeder er echt niet meer is. En daar raak ik van in paniek. En ik doe tegen m´n zusje wel voor alsof het allemaal wel meevalt, terwijl ik vanbinnen echt kapot ga van verdriet en verwarring. Ik schrijf wel heel veel van me af maar het is zoo moeilijk te verwerken. Donderdag moet ik weer naar de psycholoog. Hebben jullie tips hoe ik er tot die tijd doorheen kom of moet ik het gewoon allemaal maar over me heen laten komen. Het is gewoon zo verrot allemaal nu.... _________________ Wie in de herinnering blijft leven Van hen die hem lief is Is niet gestorven Maar slechts op een verre reis Dood zijn zij die worden vergeten... Naar boven     melis Al meer dan 50 berichtjes geschreven Aangemeld: 23-12-2009 Berichten: 238 Woonplaats: heerhugowaard Geplaatst: 24 Jan 2010 20:59   Onderwerp: halloo,, ik heb ongeveer hetzelfde de hele tijd dat je maar moet huile het worddt allemaal te veel, maar je moet je tranen gewoon laten lopen anders prop je het op van binnen en dat is egt niet fijn... ik heb niet egt tips hoe je het tot die tijd kan houden maar blijf wel schrijven en huilen mag!! mensen zullen je heus begrijpen,, en anders pech voor hun het gaat dan om jou niet om hun.. sterkte ermee tot die tijd en daarna natuurlijk.. groetjes melissa _________________ zo ver weg maar tog ook zo dichtbij, diep in mijn hart daar zit jij Naar boven     A Al meer dan 40 berichtjes geschreven Aangemeld: 24-12-2009 Berichten: 43 Woonplaats: Groningen Geplaatst: 25 Jan 2010 13:25   Onderwerp: Gister m´n werk voor vandaag afgezegd. Leek me beter na het hele gedoe van gistermiddag/avond. Nadat ik zo ingestort ben voel ik me wel heel opglucht en licht zeg maar, net of er een enorme last van me af is gevallen. Niet meer die baksteen in m'n maag, niet meer die ballon in m'n buik. Net of alle verdriet, frustratie, woede en onbegrip en weet ik het wat allemaal van de afgelopen 10 maanden er uit is gehuild. Maar nu voel ik helemaal niets meer, en dat is ook eng. Het klinkt heel raar maar het begon vertrouwd te voelen. Net of het zo hoorde dat ik me zo rot voelde. En nu ik gister de gedachte heb gekregen van m'n moeder wilde dit niet zo, die had me allang de kont vol gescholden dat ik zo down was, ben ik aan andere dingen gaan denken. En erover praten. En pas toen ik m'n vriendin vertelde dat ik maar niet kon vergeten dat ik m'n moeder die dinsdagavond geen kus heb gegeven en alleen maar heb gezwaaid omdat ik boos was, omdat ze tegen me gescholden had, knapte er iets. Ik moest zo huilen en juist doordat ik erover praatte kwam het besef van ze is er echt niet meer. Zo komt ook nooit meer terug en ik zal haar nooit meer een kus kunnen geven. En voor dat gevoel ben ik al die tijd weggelopen. Als ik er niet over zou praten zou het ook niet zijn gebeurd en zou m'n moeder wel weer terug komen, terwijl je in je achterhoofd houd dat ze niet meer terug komt. Ik wilde er niet over praten, want dat deed te veel pijn, en als ik het wel zou doen, zou ik instorten. Dus hield ik het maar voor me. En nu ik erover gepraat heb, ben ik dus ook daadwerkelijk ingestort. Gisteravond laat nog met m'n beste vriendin gepraat, die zei me dat ze blij was dat ik die stap gezet heb, dat zij het ook heel moeilijk vond dat ik er niet over praatte, net of ik haar steun niet wilde. Ik wilde niet dat ze kwam als ze dat vroeg, ik ontweek het als ze erover begon, en ze voelde zich daar zo lullig over dat ze me niet kon helpen. Maar nu voel ik me zo leeg en zoo moe, dat ik moeite moet doen om niet gewoon m'n werk voor de rest van de week ook af te zeggen. Want dat word een beetje te veel, dat kan ik niet maken. Ben al vrij vaak ziek de laatste tijd, ze zullen wel denken. Straks ontslaan ze me nog en dan zit ik helemaal. Maar goed zoals m'n moeder zou zeggen "Kop der veur". Dus maar blik op oneindig en verstand op nul en dan zien we het wel.... _________________ Wie in de herinnering blijft leven Van hen die hem lief is Is niet gestorven Maar slechts op een verre reis Dood zijn zij die worden vergeten... Naar boven     A Al meer dan 40 berichtjes geschreven Aangemeld: 24-12-2009 Berichten: 43 Woonplaats: Groningen Geplaatst: 30 Jan 2010 0:40   Onderwerp: Gister naar de psych geweest... Het was wel ontzettend moeilijk, maar heb er wel veel uitgegooid. Het mooie was dat ze zelf al over m´n moeder wilde beginnen. Maar ik was der net een stapje voor... Heb eindelijk gezegd wat me die bijna 11 mnd dat m´n moeder is overleden dwars heeft gezeten. Dak alleen maar gezwaaid heb die laatste avond voordat we weggingen.. Geen kus, geen knuffel geen ik hou van jou... helemaal niets behalve doei mam en tot morge.. Het laatste dat ik tegn der gezegd heb toen ze nog bij bewustzijn was... Omdat ik boos was.. dat zij niet inzag hoe onmogelijk ze was. Zoveel pijn hebben en dan nog lopen schelden omdat ik moet huilen Maar niet doorhebben dat het zoo moeilijk is om je moeder in zo´n ziekenhuisbed te zien liggen zo´n btje happend naar adem en trekken op het gezicht die uitdrukken dat ze pijn heeft. En ik snap het wel dat ze dat niet doorheeft ofzo, en ja ik weet ook wel dat ze heel veel van me houd.. maar toch kan ik dat maar niet loslaten. Wat je normaal gesproken als zo vanzelfsprekend beschouwt en dat wat hoort bij de dagelijkse routine van afscheid nemen.. dat je dat net op zo´n avond niet doet. En ja wij wisten ook niet dat we om half 6 gebeld zouden worden dat ze hard achteruit ging, en dat ze er om half 11 niet meer zou zijn, maar toch blijft het zoo verrot moeilijk.. En soms snap ik het gewoon ff niet meer... "What doesn't kills you makes you stronger" ja dat zal, maar wanneer dan?? En ik ben altijd degen die zo hard roept dat alles met een reden gebeurt, maar eerlijk gezegd kan ik nu de reden er ff niet van inzien want alles is zo ontzettend messed up nu!! _________________ Wie in de herinnering blijft leven Van hen die hem lief is Is niet gestorven Maar slechts op een verre reis Dood zijn zij die worden vergeten... Naar boven     Berichten van afgelopen: Alle berichten1 Dag7 Dagen2 Weken1 Maand3 Maanden6 Maanden1 Jaar Oudste eerstNieuwste eerst         Beginpagina Forums > Jongeren (17+) Pagina 1 van 2   Ga naar Pagina 1, 2  Volgende  Tijden zijn in GMT + 1 uur     Ga naar: Kies Forum Rouw en Verlies----------------KinderenTienersJongeren (17+)Gaat er iemand dood?Ouders / verzorgersSchoolDiversenKinderweekendHerinnerdingenHeel veel nieuwsOproepen Algemeen----------------Dichtsels en RijmselsComputeren en InternetFilms, TV en MuziekStel je voorSpeeltuinKletshoekPeilingenBeste beheerders & moderators...Gastenboek Besloten forums----------------ActiviteitenStichting  Je mag geen nieuwe onderwerpen plaatsen Je mag geen reacties plaatsen Je mag je berichten niet bewerken Je mag je berichten niet verwijderen Ja mag niet stemmen

Powered by phpBB © 2001, 2005 phpBB Group noteBored template and graphics © 2004 designed by boo Beheer en mods door Floating Point.